Frank Vernooij
Mijn twintiger jaren, begin jaren ’70, waren voor mij een tijd van zoeken. Eigenlijk wist ik niet precies waarnaar, maar ik was, ondanks alles wat ik had, niet erg gelukkig. Er was een voortdurende onvrede en ook angst voor het leven die ik niet goed herkende. Een gevoel dat ik rust zocht, die ik toen vooral vertaalde als een me willen terugtrekken uit deveelheid van het gewone leven, met haar gebruikelijke normen waar ik me niet op mijn gemak voelde.
Pas later ging ik beseffen dat het niet een gewoon soort rust was wat ik zocht, maar dat ik niet thuis was bij mezelf – geen vrede voelde in mezelf. Ik moest niet ergens vanaf, ik moest ergens naar toe. In die tijd kwam ik in aanraking met vormen van meditatie en vanaf het eerste begin had ik daarbij een besef van ‘dit is het, dit klopt, dit wijst de weg naar een manier van zijn die de grond zou moeten vormen in mijn dagelijks leven’. Inmiddels weet ik dat dat het begin is van een proces van ontwikkeling dat geen einde kent en dat die ‘rust’ een opening gaf naar mijn levenslust in het dagelijks leven en de mensen die ik ontmoet.
Ik werd psycholoog en psychotherapeut en werkte 40 jaar op de afdeling psychiatrie-psychologie van wat nu het Antoniusziekenhuis is, maar die vele jaren een nogal uitzonderlijke afdeling van het toenmalige ziekenhuis Overvecht was met een sterk psychotherapeutisch gerichte behandeling in de (dag)kliniek. En ik kreeg een gezin met twee kinderen, en twee pleegkinderen.
In 2004, na terugkomst van een sabbatsverlof van 9 maanden kreeg ik de vraag of ik een mindfulnesstraining wilde gaan opzetten overeenkomstig de training die door Jon Kabat-Zinn in Amerika ontworpen is. Enkele van zijn leerlingen, vooraanstaande onderzoekspsychologen, hadden daar met een iets andere vorm onderzoek naar gedaan en aangetoond dat de training effectief bleek om terugval bij depressie te voorkomen – waarmee het een doorbraak kreeg in de reguliere gezondheidszorg. Dat heb ik gedaan en er bleek een grote vraag naar te zijn. Binnen de ziekenhuis-psychiatrie was hier nog nauwelijks of geen ervaring mee.
Gedurende ongeveer tien jaar heb ik dat daar gedaan en introduceerden we mindfulness ook in de cultuur van de afdeling. Het leidde er mede toe dat me gevraagd werd voor ziekenhuispersoneel een korte training te geven ( 5 sessies) en in dat kader ben ik begonnen met korte stukjes te schrijven die ik aanvankelijk wekelijks rondstuurde naar diegenen die de training hadden gedaan als een reminder en impuls om te blijven oefenen. Een training doen is niet moeilijk, doorgaan met wat je geleerd hebt is juist heel moeilijk – en daar gaat het om. Een selectie uit deze stukjes vormt het boekje ‘Mindfulness onderWeg’ dat uitkwam in juni 2022. De sleutels: ruimte geven aan al je ervaringen, niet veroordelen, wel onderscheiden en steeds weer terugkeren naar mild zijn – en aangezien we de draad steeds verliezen, ze steeds weer oppakken.
Mindfulness-onderWeg 