Wat kan het toch tegennatuurlijk
blíjven voelen
om

als je je beroerd voelt,
bij tegenslag,
als je je gekwetst voelt,
in de steek gelaten,
of anderszins ongelukkig,
als je geen zin hebt,
en wat al niet meer –

niet te verkrampen,
niet je schrap te zetten,
niet ermee te gaan strijden,
niet er vanaf te willen,
niet je gelijk te willen halen,
zelfs niet te gaan denken
dat je het blijkbaar niet goed doet.

Maar,
je te verruimen.

Recht van bestaan
en ruimte te geven
aan alles wat je voelt,
aan alles wat je denkt
en er tegelijk niet aan vast te haken.

Niet denken: ‘hoe voel ik me?’
en ‘waardoor?”
en daarin blijven.

Niet verder analyseren,
en alleen maar voelen,
‘hoe voelt het eigenlijk
wat ik voel?’

Benieuwd,
neutraal,
met een zekere rust.
Voelend ervaren en laten zijn.
Het zal altijd weer voorbijgaan.

Tegennatuurlijk, ja.
Mindful, zeker.
Een opgave.
Een uitdaging.

Ook al gaat de pijn,
als die er is,
niet weg.
Het maakt alle verschil.

Onmacht,
weinig dingen voelen soms erger.
Ervaar,
– duw niet weg.
Bedenk wat je redelijkerwijze kunt,
doe wat je vindt dat klopt, – en stop.
Stop.
Aanvaard de kwelling,
hoe die zich ook aandient.
Het is niet jouw zaak.

De vraag:
‘wát als ik dit ‘gewoon’ accepteer,
wat als ik het ‘gewoon’ aanvaard?’
is die ergens van toepassing,
op iets kleins, op iets groots?
En wat gebeurt er als je die vraag stelt?
Wat merk je?

Misschien iets om deze vraag een tijdje bij je te houden?
Als gids voor je onbewuste,
voor het onbekende in je,
waar een bron van weten huist…
Niet als instrument om van iets af te komen.
Maar om je Weg te vinden.

Adem in, adem uit en glimlach,
zonder dat iemand dat hoeft te zien.

Alles gaat voorbij,
behalve de kwaliteit,
de aandacht
die je in je handelen kunt leggen.

In deze tijd
kunnen mensen
kopje ondergaan.

Het onafzienbare leed, elke dag –
armoede, oorlog, dood,
grove onrechtvaardigheid.

Het is of ons verweer afbrokkelt,
onze grenzen doorlaatbaar worden,
het geheel uit het zicht verdwijnt.
De pijn, de angst en gedeprimeerdheid omvat ons,
we kunnen het niet aan,
denken we.

Kunnen we ons herpakken,
het Geheel weer zien?
Alles gaat voorbij
behalve onze ziel
ons tijdloze diepste binnenste.

Daarin kan al het leed bevat worden,
als in een Ruimte.
De pijn is er, het mededogen,
maar we verdwijnen niet.

Wijzelf omvatten het,
het vindt zijn plaats
in die Ruimte,
waar alles ontstaat en vergaat,
waar alles in past en mag zijn
waar alles zijn weg gaat,
in ons en buiten ons.

En wij dragen diep in onszelf de Hoop,
zo zegt het Vaclav Havel,
die niet afhangt
van wat er in de wereld gebeurt.

Een gerichtheid van de geest,
zegt hij,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon.

Hoop,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft
of omdat het zeker goed zal komen.
Het is doorgaan
met werken voor iets
omdat het goed is,
vanuit de zekerheid dat het zinvol is,
ongeacht de afloop,
ongeacht het resultaat.

Niet adem hálen.

Laat de adem komen,
en verder niets –
stil.

Ontvang de adem,
je leven,
op die plek van stilte
diep binnen in je.

En laat haar weer gaan.

Alles vanzelf.
Elke inspanning,
elk streven
is teveel.

Streven naar niet streven.
Laten komen.
Zo subtiel.
Het meest eenvoudige
is altijd het moeilijkste.

Hard werken,
niets mis mee
maar soms wel.

Productief zijn,
niets mis mee
maar soms wel.

‘Productief? Is het cónstructief?’
vroeg mij eens iemand.
Werk je ergens aan mee?

Alles wat goed is,
is in relatie,
is verbonden met anderen
of met jezelf.

Ook gezonde hardheid,
gezonde strengheid,
heeft als basis
verbondenheid.
Met een ander,
of met jezelf.

Hard werken,
met het hart.
Niets mis mee.

Mild en vriendelijk
voor al je ervaringen,
– zonder uitzondering.

Voel ze,
erken ze,
bestrijdt geen enkele.

Ga op geen enkele negatieve reactie in.
Noch op je oordelen.
Ook al zijn ze er,
meer dan je lief is.
Dat is oefenen in mindfulness.

Focus niet op resultaat,
het is de goede richting.
En zei ooit iemand
dat het aangenaam moest zijn?

Ken je de rode loper nog?
Leg hem uit! Dit ben jij.
Je doet wat je kunt,
je maakt soms fouten,
je bent aan het leren.
Het is goed, het is in orde,
omdat het nu eenmaal zo is
in je.

Alleen tegenwind maakt je sterker.
Alleen tegenwind bewuster.

Zachter worden,
dat het harde kan loslaten.

Luisteren

Mindfulness is luisteren.
Is er iets wat belangrijker is
dan luisteren?
De aandacht richten,
ontvankelijk zijn, open staan
voor wat binnenkomt.
Luisteren is verbonden zijn.

‘Stilte is soms zwijgen,
maar stilte is altijd luisteren’, las ik,
‘een dag vol geluid,
een dag vol stemmen,
kan een dag van stilte zijn’.
Als we aanwezig zijn, aandachtig zijn,
en ons niet laten verstrooien
door onze automatische reacties.

Niet eenvoudig,
er is een grens
aan wat we kunnen hebben.
Hou die grens altijd in de gaten,
en blijf mild over jezelf.

Let eens op je luisteren
de komende dagen.
Wanneer is het er,
wanneer niet?
En wat is het verschil?

Compassie is meelijden met de ander.
Niet medelijden hebben,
niet je in kunnen leven,
– allemaal goede dingen –
maar directe mede-menselijke betrokkenheid
iemands pijn voelen
alsof het de jouwe is.

Vanuit die instelling
zul je niet gauw
een ander pijn doen.
Vanuit die instelling
zul je vaak willen handelen.

Maar bewaar een mindfull houding.
Ook al voel je die pijn,
je bent niet die ander
en de pijn moet je niet meeslepen.

Iets van afstand bewaren in die verbondenheid.
Vanuit je eigen centrum.

Zelfcompassie,
mee-lijden met jezelf.
Zou dat wat anders zijn dan mildheid?
Pijn ervaren en altijd weer
mild zijn naar jezelf.
Zacht
toelaten wat je ervaart.

Je motivatie is alles.
Waar je motivatie is,
is je hart,
je liefde,
je leven.

Die doet je bewegen,
die maakt
dat je je gaat inspannen.

Vergeet resultaat,
vergeet succes,
richt je op de inspanning.
Die brengt je daar.

Elk beetje telt.

Even je ogen dicht
en de adem laten komen,
en weer laten gaan.
Even voelen,
puur zintuiglijk,
wanneer je je beweegt:
je voeten, je aanrakingen.

Elke dag een beetje
maakt heel veel.

Mindfulness gaat over vrijheid.
Maar wat is vrijheid?
Vrijheid van,
of vrijheid tot,
of een heel ander soort vrijheid?

Mindfulness
gaat niet over vrijheid van pijn
of anderssoortig ongemak.
Ze gaat ook niet over
kunnen doen wat je wilt
of waar je zin in hebt.

In beide gevallen,
– uit oogpunt van mindfulness – ,
ben je slaaf.
Slaaf van wat je overkomt,
je ongemak, je impulsen.

Wat denk je van deze uitspraak:
Om vrij te worden
is het allereerst nodig
om jezelf te ‘binden’.
Des te meer je jezelf bindt
zal je vrijheid van geest zijn.

Maar waaraan jezelf binden?
Sta eens stil bij jezelf
– op een mindfull moment –
of deze uitspraak je iets doet,
of hij je iets te zeggen heeft.

En reageer misschien,
dat kan ook zinvol zijn voor anderen.