Onmacht

Onmacht,
weinig dingen voelen soms erger.
Ervaar,
– duw niet weg.
Bedenk wat je redelijkerwijze kunt,
doe wat je vindt dat klopt, – en stop.
Stop.
Aanvaard de kwelling,
hoe die zich ook aandient.
Het is niet jouw zaak.

De vraag:
‘wát als ik dit ‘gewoon’ accepteer,
wat als ik het ‘gewoon’ aanvaard?’
is die ergens van toepassing,
op iets kleins, op iets groots?
En wat gebeurt er als je die vraag stelt?
Wat merk je?

Misschien iets om deze vraag een tijdje bij je te houden?
Als gids voor je onbewuste,
voor het onbekende in je,
waar een bron van weten huist…
Niet als instrument om van iets af te komen.
Maar om je Weg te vinden.

Adem in, adem uit en glimlach,
zonder dat iemand dat hoeft te zien.

Alles gaat voorbij,
behalve de kwaliteit,
de aandacht
die je in je handelen kunt leggen.