Tegennatuurlijk

Wat kan het toch tegennatuurlijk
blíjven voelen
om

als je je beroerd voelt,
bij tegenslag,
als je je gekwetst voelt,
in de steek gelaten,
of anderszins ongelukkig,
als je geen zin hebt,
en wat al niet meer –

niet te verkrampen,
niet je schrap te zetten,
niet ermee te gaan strijden,
niet er vanaf te willen,
niet je gelijk te willen halen,
zelfs niet te gaan denken
dat je het blijkbaar niet goed doet.

Maar,
je te verruimen.

Recht van bestaan
en ruimte te geven
aan alles wat je voelt,
aan alles wat je denkt
en er tegelijk niet aan vast te haken.

Niet denken: ‘hoe voel ik me?’
en ‘waardoor?”
en daarin blijven.

Niet verder analyseren,
en alleen maar voelen,
‘hoe voelt het eigenlijk
wat ik voel?’

Benieuwd,
neutraal,
met een zekere rust.
Voelend ervaren en laten zijn.
Het zal altijd weer voorbijgaan.

Tegennatuurlijk, ja.
Mindful, zeker.
Een opgave.
Een uitdaging.

Ook al gaat de pijn,
als die er is,
niet weg.
Het maakt alle verschil.